Click here for an introduction in English.

Deze site gaat over alverzoening: de opvatting dat God uiteindelijk alle mensen met zich verzoent.

Volgens een eeuwenoude kerkelijke traditie straft God ongelovigen en zondaren met een eindeloze marteling in de hel. De christelijke kerk leert dit sinds Augustinus, hoewel de opvatting ook al voorkwam bij bepaalde Joodse groeperingen zoals de Farizeeën. Deze opvatting komt echter niet voor in de bijbel, niet in de boeken van het oude testament en niet in de boeken van het nieuwe testament.

Bovendien gaat die opvatting lijnrecht in tegen wat de meeste christenen geloven over Gods almacht en goedheid, want een eindeloze marteling in de hel is verschrikkelijk kwaadaardig. Een eindeloze marteling zonder bekering is zelfs voor de ergste misdadiger niet rechtvaardig. Als God zelf de wereld heeft gemaakt en de spelregels heeft bedacht, dan is het onmogelijk dat uiteindelijk een groot deel van de mensheid voor altijd in de hel zal zijn.

Op deze website verdedig ik een aantal stellingen.

1. De eerste christenen geloofden in een straf die alle mensen bekeert.

Dit is overduidelijk door de grondtekst van het nieuwe testament. Men koos woorden als kolasis (correctiestraf) in plaats van timorion (wraakstraf). De schrijvers vergeleken de straf met het zuiveren van edelmetaal in een poel van loutering; het afsterven van de oude mens. De verloren zoon kwam weer terug; zoals door Adam allen sterven zullen door Christus allen leven; het heeft de Volheid (God) behaagt om door Christus alles met zich verzoenen.

We weten ook door de werken van Augustinus dat veel van zijn tijdgenoten geloofden dat uiteindelijk iedereen bekeerd zou worden. Augustinus schreef daarover omdat hij zelf geloofde dat alle mensen ofwel goed of slecht zijn en dat slechte mensen zich niet bekeren. Pas eeuwen na de teksten uit het nieuwe testament is de leer van de eindeloze marteling de officiële kerkleer geworden, in plaats van de leer van de alverzoening.

2. De leer van de eindeloze hel komt in de bijbel niet voor.

De bijbel spreekt regelmatig over Gods liefde voor alle mensen en zijn doel en wil om iedereen te redden. Volgens de bijbel is Gods straf echt rechtvaardig en gericht op bekering. Dat is iets heel anders dan een helse marteling die eindeloos duurt. Dan wordt niet iedereen gered en leidt de straf niet tot bekering. Als Gods straf uiteindelijk iedereen rechtvaardig maakt, dan kan die straf niet eindeloos zijn.

Waarom geloven mensen dan toch in een eindeloze marteling? Dat heeft deels met theologische discussies in het verleden te maken. Maar wat betreft argumentatie vanuit de bijbel is er eigenlijk maar één argument en dat gaat over de betekenis van één woord: aionios. Op een aantal plaatsen in de bijbel gaat het over de straf in het hiernamaals, en daarbij gebruikt men het woord aionios. Dit woord gaat over een “tijdsperiode” of “tijdperk”. Op grond van andere teksten van 2000 jaar geleden kun je afleiden dat aionios geen informatie geeft over de vraag of het bedoelde tijdperk eindig is of oneindig. Het is gewoon een tijdperk.

In de tijd waarin men begon met bijbelvertalingen was de heersende opvatting dat de hel oneindig is, dus vertaalde men aionios met eindeloos. Maar als je teruggaat naar de manier waarop het woord werd gebruikt door andere schrijvers in die tijd, dan verdwijnt het enige argument voor een eindeloze straf als sneeuw voor de zon.

Je kunt het vergelijken met het woord eeuw. Dit woord betekent in het nederlands twee dingen: een periode van honderd jaar; of een lange tijdsperiode, een tijdperk. We hebben het hier over de tweede betekenis. In het nederlands betekent het woord eeuwig een eindeloze tijd. Eigenlijk is dat merkwaardig. Kijk maar naar andere woorden die op -ig eindigen, zoals tweetalig, gevoelig, tijdig, toevallig, gelovig, ijzig, waterig. Deze woorden geven iets of iemand een eigenschap: beheerst twee talen; heeft gevoelens / heeft te maken met gevoelens; is op tijd; heeft te maken met toeval; iemand die iets gelooft; iets met ijs of met water. Een verzonnen woord als tijdperkig zou gaan over “iets in/met/over een tijdperk”. Dat we het woord eeuwig als oneindig opvatten kun je zien als de invloed van de vroegere opvattingen van de kerk op de Nederlandse taal.

3. Een goede God kan en wil niet anders dan zorgen dat uiteindelijk alles goed is en iedereen rechtvaardig wordt.

Als God de wereld heeft gemaakt, dan heeft hij de spelregels bepaald. En als God wijs of alwetend genoeg is om de gevolgen van de spelregels in te schatten, dan heeft hij gekozen voor een wereld waarin de zondeval zou plaatsvinden. Dat kan niet anders, als je dag in dag uit de keuze en de verleiding hebt om van de vrucht te eten, dan is de kans heel groot dat dit uiteindelijk gebeurt. Als God dan tegelijkertijd kiest om sommige mensen voor altijd te martelen (in plaats van talloze andere mogelijkheden die uiteindelijk tot bekering leiden), dan heeft God al bij de schepping gekozen om uiteindelijk een deel van zijn schepselen voor altijd te martelen. Is dat een goede God?

Daar komt nog eens bij dat volgens sommige christenen de straf tot Gods eer is. Dat betekent dus dat volgens hen God sommige mensen heeft geschapen om ze voor altijd te martelen voor zijn plezier. Dat heeft weinig meer met “goed” en “liefdevol” te maken. Het is een bizarre theologie, meer een vorm van sadisme.

Als God goed en liefdevol is, dan zal alles uiteindelijk goed zijn, dan zal uiteindelijk iedereen zich bekeren, en dan zal er geen pijn of verdriet meer over zijn.

Klik hier om meer te lezen over alverzoening.

Klik nu hier voor de brochure “God straft om te redden”.

Klik hier om naar de oude blog te gaan.

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.