Click here for an introduction in English.

Volgens een eeuwenoude kerkelijke traditie laat God ongelovigen en zondaren straffen met een eindeloze marteling in de hel. De christelijke kerk leert dit al sinds Augustinus, alhoewel de gedachte ook al voorkwam bij de Farizeeën. Deze opvatting komt echter niet voor in de Bijbel, niet in de boeken van het Oude Testament en niet in de boeken van het Nieuwe Testament.

Bovendien kan het ook niet kloppen, omdat een eindeloze marteling in de hel verschrikkelijk kwaadaardig is. Een erger lot bestaat gewoon niet. Een wereld waarin mensen eindeloos gemarteld zullen worden kan alleen een kwaadaardige duivel verzinnen. Aangezien God zelf de wereld heeft gemaakt en kan inschatten wat de gevolgen kunnen zijn, is het onmogelijk dat uiteindelijk een groot deel van de mensheid voor altijd in de hel zal zijn.

Op deze website verdedig ik het volgende.

De leer van de eindeloze hel komt in de Bijbel niet voor. De eindeloze straf komt alleen voor in veel vertalingen van de Bijbel, en dat is heel logisch, omdat vertalingen en woordenboeken geschreven zijn in een tijd dat iedereen geloofde in een eindeloze hel. Volgens de Bijbel is Gods straf echt rechtvaardig en gericht op bekering. Dat is iets heel anders dan een helse marteling. Door Gods straf zal uiteindelijk juist iedereen rechtvaardig zijn.

De eerste christenen geloofden in een straf die alle mensen bekeert. Dit is overduidelijk door de grondtekst van het Nieuwe Testament. We weten het ook door wat Augustinus schreef over gelovigen uit zijn tijd. Pas eeuwen na de teksten uit het Nieuwe Testament is de leer van de eindeloze marteling de officiële kerkleer geworden.

Een goede God kan niet anders dan ervoor zorgen dat uiteindelijk alles goed is en iedereen rechtvaardig wordt. Als God de wereld heeft gemaakt en wijs genoeg is om de gevolgen in te schatten, dan heeft hij gekozen voor een wereld waarin de zondeval zou plaatsvinden. Dat kan niet anders, aangezien mensen telkens weer de keuze hadden om tegen God te kiezen. God wist dus dat er een keer een zondeval zou zijn. Als God dan tegelijkertijd kiest om sommige mensen voor altijd te martelen (in plaats van talloze andere mogelijkheden die uiteindelijk tot bekering leiden), dan heeft God al bij de schepping gekozen om een deel van zijn schepselen voor altijd te martelen.

Daar komt nog eens bij dat volgens sommige christenen de straf tot Gods eer is. Dat betekent dus dat volgens hen God sommige mensen heeft geschapen om ze voor altijd te martelen voor zijn plezier. En dat is een “goede” en “liefdevolle” God? Als God goed en liefdevol is, dan zal alles uiteindelijk goed zijn, dan zal uiteindelijk iedereen zich bekeren, en er geen pijn of verdriet meer over zijn.

Klik hier om meer te lezen over alverzoening.

Klik hier voor het boekje “God straft om te redden”.

Klik hier om naar de blog te gaan.

Ik ben ervan overtuigd dat de Bijbel een universele verzoening leert en dat de oorspronkelijke christenen niet in een hel van voortdurende eindeloze marteling geloofden, maar in de uiteindelijke redding van alle mensen en het herstel van de gehele schepping. Ja, dat betekent dat iedereen, zelfs de ergste zondaar, uiteindelijk volledig vergeven wordt en met God en mensen verzoend zal zijn.

De gedachte is niet dat mensen die overlijden automatisch naar de hemel gaan. Sommige mensen verdienen een rechtvaardige straf – maar dan niet een straf uit wraak, maar een corrigerende straf, een straf die gericht is op bekering. Een straf als een heilig vuur dat de ziel zuivert, een misschien pijnlijk en confronterend proces, waarin zelfs de ergste zondaar overtuigd wordt van het kwaad van de zonde en voorgoed verandert in een nieuwe schepping. Uiteindelijk zal dan al het kwaad in de wereld voorgoed verdwijnen, en de dood en de zonde zullen geen smet meer zijn op de schepping.

In plaats van dit goede einde geloven de meeste christenen dat het kwaad en de dood werkelijk voor altijd zullen heersen over de meeste mensen. Als mensen die je kent, bijvoorbeeld vrienden of familie, om de één of andere reden naar de hel gaan – misschien omdat ze seks voor het huwelijk hadden, niet op precies de goede manier geloofden, of de evolutietheorie of de wetenschap niet hebben verworpen, of omdat ze überhaupt niet in God geloofden (misschien probeerden ze het wel maar waren ze niet overtuigd?) – als zij naar de hel gaan, hoe kun je dan oprecht gelukkig zijn in de hemel? Hoe kunnen alle tranen gedroogd zijn als sommige van je kennissen worden gemarteld in de hel? Als ze voor altijd zijn gestorven (zoals sommige christenen geloven) of voor altijd worden gemarteld (zoals de meeste christenen geloven), hoe kan dat dan het resultaat zijn van Gods plan om de hele mensheid te redden en alles te herstellen? Hoe kun je beweren dat de dood volledig overwonnen is als zij voor altijd zijn gestorven? Hoe kun je zeggen dat het kwaad niet voor altijd zal heersen, als zij voor altijd worden gemarteld? Is dat niet het tegenovergestelde van wat een goede, liefdevolle en genadige God zou doen?

Het zou overduidelijk moeten zijn voor iedereen die hier serieus over nadenkt. Als God volledig goed is en gedreven door liefde en genade, dan zou hij niet in staat moeten kunnen zijn om een hiernamaals te bedenken waarin sommige mensen voor altijd lijden, zeker niet als hij almachtig is en de schepper van het hele universum. Een wijs en machtig God heeft de gelegenheid en de middelen om een perfecte correctiestraf te ontwerpen. Als God alles wil herstellen, iedereen wil redden, en als God daar op de één of andere manier toe in staat is, bijvoorbeeld door middel van een correctiestraf in het hiernamaals, dan kan de traditionele hel niet bestaan.

Beweren dat God hier niet toe in staat is vanwege de “vrije wil”, is een slappe smoes en klopt op tal van niveaus niet. Om te beginnen kunnen mensen met een vrije wil van standpunt veranderen nadat ze zijn gestorven, waardoor een correctiestraf juist een heel goed idee is dat daadwerkelijk werkt. Daarnaast zou niemand met een vrije wil keuzes in zijn leven maken waardoor hij of zij voor altijd gemarteld zal worden. Laat dat eens bezinken. Niemand maakt een keuze waarvan hij of zij zeker weet dat deze uiteindelijk leidt tot een eindeloze bewuste marteling, tenzij diegene juist geen onafhankelijke vrije wil heeft. Bovendien heeft een zeer groot deel van de mensheid totaal geen kans om over Jezus te leren, laat staan erin te geloven. Daarnaast is een oneindige straf per definitie immoreel en onrechtvaardig. Het staat haaks op een van de belangrijkste principes van rechtvaardigheid, namelijk dat de straf proportioneel moet zijn met het vergrijp, en een oneindige straf is per definitie niet proportioneel.

Het Nieuwe Testament leert duidelijk dat God iedereen wil redden. Paulus schrijft meerdere malen dat dit precies is wat Jezus heeft gebracht: de redding van alle mensen. De beschrijvingen in Openbaring zijn ook opvallend: een poel van brandende zwavel is precies wat de oude Grieken zouden opvatten als een religieus reinigingsritueel. Wanneer de “rook van hun pijniging voor altijd opstijgt”, schrijft de auteur in de Griekse grondtekst dat de rook van hun toetsing voor tijden van tijden zal opstijgen, waarbij hij verwijst naar het toetsen of beproeven van goud en zilver op een toetssteen, waarbij rook opstijgt vanwege de onzuiverheden en onreinheden in het edelmetaal.

Geen enkele bijbeltekst leert een eindeloze straf. Zelfs in het Oude Testament lezen we dat “God niet voor altijd straft”, Klaagliederen 3:31. Wanneer Jezus spreekt over een “onblusbaar vuur”, dan gebruikt hij een woord dat in de Griekse literatuur gebruikt wordt om een vuur te beschrijven dat onblusbaar is, maar niet oneindig. Als een schip brandt met onblusbaar vuur, dan brandt het schip niet voor altijd, en ook is het vuur niet de hele tijd onblusbaar.

De meest overtuigende tekst is de beschrijving van de straf in Matteüs 25:46, waar Jezus de gelijkenis van de schapen en de bokken vertelt. In de originele Griekse tekst staat “kolasin aionion”, precies het tegenovergestelde van een eindeloze marteling. De Farizeeën leerden een eindeloze marteling en gebruikten “timorion aidion”. We weten via verschillende Griekse en Romeinse schrijvers in eerdere en in latere tijden dat de Grieken het woord “timoria” gebruikten voor een wraakstraf en “kolasis” voor een correctiestraf. We weten ook dat het woord “aionios” de Griekse weergave is van het Hebreeuwse tijdsbegrip “olam”, wat een onbepaalde tijdsperiode aanduidt, zoals een tijdperk, of een eeuw, of “een tijd”. Wanneer “voor altijd” wordt bedoeld schrijft men “aidios” en voor “oneindig” werd “ateleutetos” gebruikt. Als Jezus daadwerkelijk een eindeloze marteling had bedoeld, dan had hij hiervoor “timorion aidion” of “timorion ateleuteton” gebruikt, net als de Farizeeën, die wel geloofden in een eindeloze martelstraf.

De beroemde theoloog Augustinus schreef dat veel christenen in zijn tijd (354 – 430) geloofden in universalisme, wat hijzelf verwierp. Veel theologen beweren tegenwoordig dat universalisme een recente uitvinding is of dat het altijd al een randverschijnsel is geweest, maar dit wordt weersproken, zowel door Augustinus, als door de Bijbel zelf. Gezien hoe duidelijk de originele christelijke teksten universele verzoening leren, is het verbazingwekkend dat zoveel christenen tegenwoordig geloven dat God de meeste mensen voor altijd zal martelen. En natuurlijk zullen er mensen zijn die doen alsof God er niets mee te maken heeft, maar als hij de almachtige schepper van het universum is, dan heeft hij er alles mee te maken.

We weten dat keizer Justinianus (482 – 565) de kerk heeft gedwongen om een eindeloze straf te leren. Uiteindelijk heeft dat ertoe geleid dat vertalers in de Middeleeuwen het woord “aionios” zijn gaan opvatten als een woord dat “voor altijd” of “eeuwig” betekent, wat nog niet het geval was in de tijd van Justinianus:

The Emperor Justinian (540 A.D.), in calling the celebrated local council which assembled in 544, addressed his edict to Mennos, Patriarch of Constantinople, and elaborately argued against the doctrines he had determined should be condemned. He does not say in defining the Catholic doctrine at that time, ‘We believe in aiõnion punishment,’ for that was just what the universalist Origen himself taught. Nor does he say, ‘The word aiõnion has been misunderstood; it denotes endless duration,’ as he would have said had there been such a disagreement. But, writing in Greek with all the words of that copious speech from which to choose, he says, ‘The holy church of Christ teaches an endless (ateleutêtos) aiõnios life to the righteous, and endless (ateleutêtos) punishment to the wicked.’ Aiõnios was not enough in his judgment to denote endless duration, and he employed ateleutêtos. This demonstrates that even as late as A.D. 540, aiõnios spoke of limited duration, and required an added word to impart to it the force of endless duration.

John Wesley Hanson, Aiõn-Aiõnios, p.74

Het concept van een eindeloze hel kwam in het Christendom niet voor en zou er ook geen plek moeten hebben. Het bestond in het Judaïsme voor en tijdens de eerste eeuw, het werd duidelijk verworpen in het originele Christendom, en opnieuw geïntroduceerd door mensen als Augustinus en Justinianus. Helaas geloven tegenwoordig bijna alle christenen in een eindeloze straf en vinden ze elke vorm van universalisme een van de ergste ketterijen.

Van 2006 tot 2012 heb ik me in dit onderwerp en in de details van het debat verdiept. Een van de vruchten van dat werk is een boekje dat ik hierover heb geschreven.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.